PORADY

W tym dziale znajdziesz odpowiedzi na najczęściej zadawane przez naszych klientów pytania. Jeśli nie znajdziesz tu porady dla siebie, napisz do nas. Na pewno odpowiemy !

SPIS TREŚCI:
Wstęp
Zakup mebli
Oryginał czy falsyfikat?
Ustawienie starych mebli
Rodzaje drewna
Kleje - klej zwierzęcy (perełka)
Politury
Próba kroplowa
Czyszczenie mebli
Czyszczenie drewna
Czyszczenie malowanego drewna
Usuwanie białych plam
Usuwanie ciemnych plam i krążków
Usuwanie plam atramentowych
Chemiczne zmywanie powłok lakierniczych
Usuwanie plam ze świecy
Reperacja mechanicznych uszkodzeń powierzchni
Usuwanie wgnieceń
Wypełnianie dziur i pęknięć
Użycie wosku
Używanie szpachlówek
Drewno syntetyczne
Usuwanie przypaleń
Usuwanie zadrapań
Wypełnienie głębokich rys
Okleinowanie
Przygotowanie podkładu
Przygotowanie okleiny
Wykańczanie wyrobów stolarskich
Przygotowanie powierzchni drewna do wykończenia
Przygotowanie i nanoszenie roztworów barwników
Wykończenie przezroczyste
Przygotowanie do wykończenia przezroczystego
Barwienie
Wytrawy
Woskowanie
Matowanie
Laserowanie
Wypełnianie porów (mastykowanie)
Politurowanie


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WSTĘP


Każdy nastawiony jest na znalezienie przedmiotów w doskonałym stanie, jednak stare rzeczy (meble) zawsze wymagają konserwacji (naprawy). Dużą satysfakcję sprawia naprawa nieciekawie wyglądających staroci i przekształcenie w szlachetnie prezentujący się antyk. Wiele eksponatów wystawionych na sprzedaż poddanych było konserwacji. Jeżeli uda nam się znaleźć dobry obiekt w niezbyt zadawalającym stanie, to techniki zaprezentowane pomogą przywrócić mu dawną świetność.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

ZAKUP MEBLI


Bardzo niewielu ludzi kupuje zabytkowe meble tylko jako egzemplarze do kolekcji. Najczęściej kupuje się lub dziedziczy stare meble, których używa się zgodnie z ich przeznaczeniem. Wiele prac renowacyjnych można wykonać samodzielnie. Jeśli mebel jest wyjątkowo cenny, lepiej zasięgnąć rady specjalisty.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

ORYGINAŁ CZY FALSYFIKAT?


Oferowany do sprzedaży mebel może być dobrą kopią, falsyfikatem lub autentycznym zabytkiem. Kopia jest meblem wykonanym na wzór mebla zabytkowego i jako kopia sprzedawanym. Falsyfikat jest wykonany i sprzedawany z intencją oszukania nabywcy. Trzeba zwrócić uwagę na ogólny wygląd mebla. Na starym meblu widać ślady długiego używania i zniszczenia. Powierzchnia jego jest miejscami spatynowana i lekko spłowiała, a politura w miejscach najczęściej używanych może być przetarta.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USTAWIENIE STARYCH MEBLI


Światło i zbyt wysoka temperatura mogą zniszczyć drewniane meble, należy się zastanowić, gdzie je ustawić. Nie stawiamy mebla w miejscach bezpośredniego dostępu światła słonecznego lub w bezpośrednim sąsiedztwie grzejników. Centralne ogrzewanie powoduje przesuszenie powietrza w pomieszczeniach, co bardzo źle wpływa na meble (również na mieszkańców). Aby temu zapobiec, każdy kaloryfer powinien mieć nawilżacz. Z delikatnymi politurami należy obchodzić się bardzo ostrożnie. Nie można naczyń napełnionych płynem stawiać bezpośrednio na blacie. Każdą kroplę rozlanego płynu należy natychmiast wytrzeć. Co jakiś czas sprawdzamy, czy nie ma na meblach śladów po szkodnikach drewna. Przeglądamy przede wszystkim miejsca nie zabezpieczone - zaplecki i spody mebli.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

RODZAJE DREWNA


Do wyrobu mebli używano wielu gatunków drewna będących w użyciu przez stulecia

DĄB - beżowe lub jasnoszare drewno ciemniejszym, brązowo nakrapianym usłojeniu. Jego porowaty miąższ jest bardzo twardy.

SOSNA - żółtawo kremowe drewno z beżowym, czasem bardzo szerokim usłojeniem. Ponieważ drewno łatwo pokryć fornirem, stało się ono, zaraz po dębie, materiałem najczęściej używanym do wyrobu mebli. Jakkolwiek teraz sosna wykańczana jest na wysoki połysk, to w przeszłości nigdy nie była drewnem powierzchniowym (fornirowano je lub malowano).

ORZECH - kremowo brązowe tło bardzo ozdobnym, ciemnobrązowym, wpadającym w czerń usłojeniem. Najczęściej wyrabiano z niego fornir na skrzynie i szafy, ale był także używany jako materiał na krzesła i stoły.

WIĄZ - drewno odporne na rozczepienie, używano go do wyrobu rzeźbionych, masywnych krzeseł Wiąz ma blado beżowe ubarwienie.

KLON - ubarwione drewno ma wąski, bardzo ozdobny słój. Odmiany usłojenia takie jak "ptasie oczko" i "słój falujący" były używane produkcji dekoracyjnych fornirów.

MAHOŃ - od początku XVIII stulecia, a także w wieku XIX, drewno to było materiałem bardzo popularnym, używanym do wyrobu wszystkich typów mebli. Ma on tonację kolorystyczną od czerwonej do ciemnobrązowej, a drewno jego jest bardzo ścisłe o równym usłojeniu. Ze względu na to mahoń stał się idealnym materiałem meblarskim, szczególnie do wyrobu mebli rzeźbionych.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

KLEJE - KLEJ ZWIERZĘCY (PEREŁKA)


Spotykany najczęściej w starych połączeniach. Produkowany w formie tabliczek i perełek, które roztapia się, podgrzewając w kociołku o podwójnym dnie. Na rynku znajdują się obecnie lepsze kleje do prac stolarskich, ale klej zwierzęcy jest ciągle stosowany do prac stolarskich. - POLIOCTAN WINYLU {VIKOL} Rozpuszczalny w wodzie klej, doskonały do klejenia drewna. Ma biały kolor, dostępny powszechnie.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

POLITURY


Wszystkie politury są zrobione z szelaku - substancji wydzielanej przez owady, rozpuszczalnej w alkoholu. Używa się kilka rodzajów szelaku.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

PRÓBA KROPLOWA


Aby sprawdzić jakość politury, trzeba kapnąć kroplę na blat marmurowy i pozwolić Wyschnąć. Następnie sprawdzić przejrzystość politury oglądając zaschniętą krople pod światło.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

CZYSZCZENIE MEBLI


Z upływem czasu warstwy kurzu i starych wosków osadzają się na powierzchni drewna, mebel traci kolor i wyrazistość usłojenia użytego drewna .Trzeba ten osad oczyścić i przywrócić drewnu jego piękny wygląd. Mebel może być też pomalowany. Metoda jego czyszczenia będzie zależała od tego, jak głęboko zanieczyszczenie wniknęło w warstwę politury a nawet drewna.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

CZYSZCZENIE DREWNA


Tłusty brud można usunąć miękką szmatką nasączoną płynem składającym się z czterech części benzyny ekstrakcyjnej i jednej części oleju lnianego. Płyn ten czyści politurę woskową i nie szkodzi okładzinie [fornirowi]. Czyszcząc trzeba zmieniać co pewien czas szmatę, aby wcierać płyn czystą powierzchnią materiału. Jeżeli mebel jest bardzo brudny, trzeba użyć waty drucianej o gradacji 000, nasączonej tym samym płynem. Nie należy przyciskać zbyt mocno waty i czyścić wzdłuż słoja, aby nie naruszyć oryginalnej powłoki. Po czyszczeniu wytrzeć powierzchnię czystą szmatą nasączoną benzyną ekstrakcyjną. Na czysty mebel nałożyć nową warstwę wosku lub politury.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

CZYSZCZENIE MALOWANEGO DREWNA


Aby usunąć brud z mebla malowanego lub lakierowanego zmyj drewno ciepłą wodą z mydłem. Nie polewaj powierzchni zbyt obficie wodą, ponieważ może ona przeniknąć łączeń i rozłożyć klej. Czyść wilgotną szmatką, myjąc z góry na dół, co zapobiegnie tworzeniu zacieków. Wytrzyj meble delikatnie szmatą moczoną w czystej wodzie, a następnie wytrzyj go do sucha.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USUWANIE BIAŁYCH PLAM


Białe zacieki i plamy są wynikiem zanieczyszczenia politury. Może je spowodować woda, alkohol, zmywacz do paznokci itp. Zbyt wysoka temperatura też powoduje plamy. Aby je usunąć, można użyć płynu do polerowania metalu lub lakieru samochodowego. Zmoczoną w płynie szmatką zetrzyj warstwę politury poniżej poziomu zaplamienia. Przed powtórnym politurowaniem sprawdź dokładnie - przyglądając się powierzchni z kilku stron- czy nie pozostały żadne ślady zaplamienia.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USUWANIE CIEMNYCH PLAM I KRĄŻKÓW


Woda, która dostanie się pod warstwę lakieru, pozostawia ciemne plamy. Usunięcie lakieru substancją do polerowania metalu może okazać się wystarczające, często jednak trzeba całkowicie usunąć politurę na fragmencie powierzchni, a nawet bielić drewno. Kiedy drewno zostanie oczyszczone ze starej powłoki, przy lekkim zaplamieniu skuteczne są rozpuszczone w gorącej wodzie kryształy kwasu szczawiowego. Zmywaj go czystą wodą. Pracuj w rękawicach ochronnych unikaj zachlapania innych części mebla lub ubrania. Aby usunąć poważniejsze zaplamienia, zastosuj fabryczne dwuczęściowe wybielacze. Połóż pierwszą warstwę roztworu szczotką ze szczeciny lub nylonowego włosia i pozostaw na około 20 minut, następnie połóż drugą warstwę. Po mniej więcej 4 godzinach zetrzyj preparat z powierzchni wilgotną szmatą; przygotuj roztwór wody i octu - jedna łyżeczka od herbaty octu w około 50 cm3 wody- i zneutralizuj nim powierzchnię.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USUWANIE PLAM ATRAMENTOWYCH


Jeżeli atrament nie przenikną w głąb politury, przetrzyj plamę środkiem do polerowania metali. Jeśli nie da to pożądanego rezultatu, użyj alkoholu metylowego, który czyści niektóre atramenty i tusze artystyczne. Namoczoną w alkoholu szmatką pocieraj miejsce plamy, używaj alkoholu bardzo ostrożnie, ponieważ rozpuszcza także politurę. Nie osiągnąwszy pozytywnego rezultatu , musisz usunąć politurę używając alkoholu metylowego lub preparatu do usuwania powłok, następnie usuń plamę wybielaczem używając małego pędzla. Wypunktuj wybielone miejsce odpowiednim kolorem bejcy i ponownie połóż politurę.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

CHEMICZNE ZMYWANIE POWŁOK LAKIERNICZYCH


Istnienie wiele przemysłowych metod zdejmowania lakierów zarówno z drewna jak i z metalu. Większość z nich wymaga kąpieli w gorącej wodzie oczyszczonej, a następnie spłukania wodą. Jest to zabieg mogący doprowadzić do zniszczenia mebla, ponieważ osłabia łączenia, odstaje fornir, rozszczepia lite drewno i powoduje spęczenie usłojenia. Są jednak inne chemiczne metody nie wymagające zanurzania obiektu w sodowej kąpieli; chemiczne zmywacze na zimno nie uszkadzają połączeń i nie rozszczepiają drewna. Podnoszą jednak lekko usłojenie i wymagają dodatkowego szlifowania. Przed zastosowaniem preparatu zawsze zasięgnij porady producenta i nigdy nie poddawaj temu procesowi wartościowych obiektów.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USUWANIE PLAM ZE ŚWIECY


Jeśli wosk ze świecy kapnie na mebel, poczekaj aż zastygnie i usuń go paznokciem lub plastikową szpachelką. Pozostałości usuń zmywaczem, a następnie przetrzyj środkiem do polerowania mebli.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

REPERACJA MECHANICZNYCH USZKODZEŃ POWIERZCHNI


KMeble ulegają wielu mechanicznym uszkodzeniom - mogą być wgniecione, zadrapane, odtłuszczone. Na starym meblu ślady te są nie tylko uszkodzeniami, ale również dowodami wieku i autentyczności. Wytwórcy falsyfikatów poddają meble zabiegom "postarzającym" - przypalają powierzchnię lutownicą, uderzają kamieniami, łańcuchem, kaleczą nożem. Odnawiając oryginalny, stary mebel trzeba podjąć decyzję, czy pozostawić ślady zużycia, czy też starannie je usunąć.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USUWANIE WGNIECEŃ


Aby usunąć wgniecenie w litym drewnie, połóż na uszkodzone miejsce mokry kompres z płótna i podgrzewaj go elektryczną szpachelką dokładnie w miejscu uszkodzenia. Para wodna nawilży tkankę drzewną, podnosząc zgniecione włókna do ich poprzedniego poziomu. Niestety, zabieg ten niszczy lakier i politurę; po wyschnięciu trzeba to miejsce lekko przeszlifować i ponownie pokryć politurą.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WYPEŁNIANIE DZIUR I PĘKNIĘĆ


Wypełnienie dziury nie stanowi problemu, ponieważ nie zmienia ona swych rozmiarów. Pęknięcia natomiast, będące wynikiem kurczenia się drewna na skutek zbyt małej wilgotności powietrza mogą się zamknąć, gdy warunki ulegną zmianie i drewno trochę napęcznieje. Jeśli posiadany przez wiele lat mebel nie wykazuje tendencji do zmian, można bez obaw wypełnić pęknięcia i szpary w łączeniach. Jeśli jest to jednak nowy nabytek , trzeba pozostawić go na pewien czas w zaplanowanym dla niego miejscu, co pozwoli drewnu "przyzwyczaić się" do nowych warunków. Pęknięcia i rozspojenia należy raczej sklejać niż je kitować. Wybór materiałów użytych do wypełniania zależy od rozmiarów uszkodzenia. Przy punktowaniu naprawy trzeba bardzo starannie dobierać kolory.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

UŻYCIE WOSKU


Wosk jest idealnym materiałem do wypełniania otworów po szkodnikach drewna. Wymieszaj małą szpachlą elektryczną kredki woskowe, aby dobrać odpowiedni kolor. Kiedy wosk ostygnie, wciskaj kawałki masy woskowej w otworki za pomocą noża lub dłuta. Następnie wypoleruj naprawiane miejsca odwrotna stroną papieru ściernego i pokryj je politurą.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

UŻYWANIE SZPACHLÓWEK


Do wypełniania dużych dziur trzeba użyć fabrycznie produkowanej szpachlówki, która jest sprzedawana w sklepach z chemia gospodarczą i artykułami malarskimi w kolorach przypominających barwę różnych gatunków drewna. Aby dokładnie dobrać kolor, można dodać odrobinę bejcy. Oczyść i lekko podetnij brzegi ubytku, aby spowodować lepszą przylepność, następnie wciśnij szpachlówkę ostrzem wzdłuż. Po całkowitym wyschnięciu, wyszlifuj szpachlówkę bardzo drobnym papierem ściernym.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

DREWNO SYNTETYCZNE


Jest to produkowana syntetycznie szpachlówka dająca bardzo twarde kity, które doskonale wypełniają ubytki na wystających krawędziach i narożnikach. Nałóż masę na ubytek za pomocą noża i odpowiednio ją uformuj. Kiedy zwiąże, doszlifuj brzegi zgodnie z oryginalnym kształtem.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USUWANIE PRZYPALEŃ


Jeżeli przypalony jest tylko lakier, możesz przetrzeć go pastą do polerowania metalu. Jeśli uległo przypaleniu drewno, to należy wyciąć odbarwione miejsce ostrym, półokrągłym ostrzem, a następnie wypełnić ubytek szpachlówką; płytki ubytek wystarczy wypełnić kilkoma warstwami politury.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

USUWANIE ZADRAPAŃ


Bardzo drobne zadrapania można zlikwidować pocierając je pastą do podłóg lub obuwia, albo specjalną pastą do odnawiania mebli. Głębokie zadrapania można wypełnić woskiem lub lakierem. Współczesne lakiery mają odpowiednią konsystencję i można je użyć prosto z puszki. Natomiast politurę należy nalać do płytkiego naczynia i pozwolić jej częściowo odparować, aby uzyskać odpowiednią gęstość. Lekko przetrzyj miejsce zadrapania bardzo drobnym papierem ściernym. Warstwę politury połóż w zagłębienie za pomocą ostro zakończonego pędzla artystycznego; politura kurczy się w czasie schnięcia i dlatego we wgłębienie trzeba nałożyć tyle warstw, aby powstała lekka wypukłość. Po wyschnięciu zetnij ten naddatek nożem i wypoleruj uzupełnione miejsce.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WYPEŁNIENIE GŁĘBOKICH RYS


Nabierz obficie na pędzel wybraną politurę i nakładaj ją we wgłębienie rysy pamiętając aby zostawić lekkie wybrzuszenie.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

OKLEINOWANIE


Okleinowanie wyrobów okleinami szlachetnych gatunków drzew pozwala na uzyskanie estetycznego i ładnego wyglądu wyrobu bez konieczności zużywania cennego litego (pełnego) surowca. Przedmioty, wykonane z drewna sosny i okleinowane, posiadają poza tym jeszcze tę zaletę, że są lżejsze i o wiele tańsze. Elementy okleinowane ulegają mniejszym odkształceniom niż elementy lite. Okleinowanie wyrobów pozwala na zastosowanie różnych środków wypełniających, jak np. płyt stolarskich, sklejek, itp. Dobierając gatunki i wzory fornirów, możemy nadać przedmiotom artstyczny wygląd.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

PRZYGOTOWANIE PODKŁADU


Przystępując do fornirowania, trzeba odpowiednio przygotować podkład pod okleinę. Podkład należy starannie wyrównać. Nierówności powierzchni nie powinny przekraczać 1 mm pod okleinę dębową i jesionową, natomiast pod orzech i mahoń 0,8 mm, powierzchnia musi być zupełnie równa. Nie można używać desek sękatych o wyrwanych włóknach, kanałach żywicznych, tłustych plamach. Zle przygotowany podkład powoduje wady okleinowania. Sęk i mursz wycina się ręcznie wiertarką, a na ich miejsce wkleja się krążki o odpowiedniej średnicy. Drobne nierówności można zaszpachlować (pozacierać) kitem z kredy, zmieszanej z klejem. Często praktykowane jest przez stolarzy przeszlifowanie powierzchni, przeznaczonej pod okleinę, za pomocą papieru ściernego np. 3 lub 4 i nasmarowanie jej bardzo rzadkim roztworem kleju. W celu uniknięcia nierówności powierzchni stosuje się też oblogowanie, tj. zastosowanie podkładu pod okleinę licową.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

PRZYGOTOWANIE OKLEINY


Okleinę należy obciąć za pomocš specjalnej piłki lub ostrego noża, najlepiej jednak okleinę, ułożoną w paczki, obcina się na gilotynie lub przy pomocy piły tarczowej. Po przycięciu okleiny poddaje się brzegi wyrównaniu na wyrówniarce tzw. fugowaniu. Po wyrównaniu układa się okleinę wg przebiegu słojów w tzw. układ prosty lub we wzory. Kawałki forniru skleja się przy pomocy papieru podgumowego.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WYKAŃCZANIE WYROBÓW STOLARSKICH


Wykańczanie wyrobów stolarskich ma na celu zabezpieczenie ich przed zniszczeniem i podniesienie ich estetycznego wyglądu. Rozrózniamy następujące rodzaje wykończenia:
1)Wykończenie przezroczyste z zachowaniem rysunku oraz naturalnego koloru drewna. Do tej grupy należą:
-woskowanie i matowanie,
-lakierowanie,
-politurowanie(nakładanie politury).
2)Wykończenie nieprzezroczyste z zakryciem rysunku drewna. Do tej grupy zaliczamy:
-malowanie farbami kryjšcymi,
-malowanie emaliami.
3)Wykończenie artystyczne. Wyroby stolarskie używane są w różnych warunkach i środowiskach, np. otwory okienne i drzwi zewnętrzne narażone są na ciągłe zmiany temperatury, ponadto wszelkiego rodzaju meble użytkowe znajdują się w różnych warunkach eksploatacji, wymaganie więc co do wykończenia poszczególnych rodzajów wyrobów stolarskich są różne.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

PRZYGOTOWANIE POWIERZCHNI DREWNA DO WYKOŃCZENIA


Przy wszystkich rodzajach wykończenia konieczne jest przygotowanie powierzchni drewna do właściwego pokrycia. W tym celu należy usunąć z powierzchni drewna wszystkie nierówności i wady. Wyrównywanie powierzchni uzyskuje się przez struganie ręczne przy pomocy struga (wygładnika) bšdź na strugach wyrówniarkach. Po struganiu wyrównuje się jeszcze dodatkowo powierzchnie drewna przez cyklinowanie (wygładzanie) przy pomocy gładzy lub mechanicznie. Do cyklinowania nadają się tylko powierzchnie wyrobów z twardych gatunków drewna, gdyż na powierzchni wyrobów z miękkiego drewna po cyklinowaniu występujš mechatowości i zadziory. Powierzchnie profilowane trudne do cyklinowania wyrównuje się pilnikiem i wykańcza papierem ściernym. Po cyklinowaniu należy powierzchnie oszlifować, papierem ściernym, przy czym do pierwszego szlifowania używa się papieru nr 1 i 2 do drugiego 0 00. Papier ścierny nawija się na klocek drewniany lub korkowy. Powierzchnię szlifowaną nawilża się wodš zwłaszcza w miejscach, gdzie występujš wgniecenia. Powoduje to podniesienie się włókien, co po dokładnym wyschnięciu ułatwia usunięcie nierówności. Jeśli na powierzchni znajdują się nierówności w postaci wyrw lub większych wgłębień, wypełnia się je kitem stolarskim. O ile na powierzchni znajdujš się sęki, należy wywiercić je świdrem, a na ich miejsce włożyć na klej dopasowany kołek o takim samym lub podobnym układzie włókien. O ile jest pęknięcie lub wyrwa na końcu deski, należy wówczas stosować nakładkę o dopasowanym kształcie. Odnośnie przygotowania fornirowanych powierzchni stawiane są dodatkowe wymagania, mianowicie wobec tego, ze są one poddawane tylko wykończeniu przezroczystemu, nie wolno usuwać ich wad przez podkitowanie, gdyż kit byłby widoczny pod przezroczystš powłokš. Z tego powodu na fornirowanej powierzchni nie powinny występować jakiekolwiek spękania, odłamania lub zadziory. Nie może być klejowych plam i zacieków, powstających na skutek przebicia kleju przy prasowaniu. Należy tu zwrócić uwagę, żeby nie używać do fornirowania oklein, zawierajšcego dużo garbników kleju kazeinowego, bowiem wchodzi on w reakcje z substancjami garbnikowymi tworząc ciemne plamy.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

PRZYGOTOWANIE I NANOSZENIE ROZTWORÓW BARWNIKÓW


Do sporzšdzenia roztworów należy używać wody miękkiej o temperaturze nie przekraczajšcej 60'C. Do roztworu można dodać okolo1%-5% amoniaku. Amoniak zmiękcza wodę i ułatwia głębsze wnikanie barwników w drewno. Odmierzonš ilość wody należy wpierw ogrzać, a następnie wsypać barwniki. Nie należy mieszać barwników w postaci suchej. Dobrze jest stosować wzorce barwników uprzednio już przygotowane, tzn. próbnie zabarwione płytki drewniane. Zapewnia to uzyskanie właściwych odcieni. Roztwory barwników należy sporządzać w naczyniach kamiennych, szklanych lub drewnianych. Roztwór barwnika lub wytrawy nanosi się ręcznie za pomocš tamponów, szmat lub pędzli przez zanurzenie w wannie z roztworem barwiącym, maszynowo- na maszynach z mechanicznym posuwem oraz za pomocš pistoletów natryskowych. Przy barwieniu ręcznym pociągnięcia tamponem lub pędzlem należy wykonywać szybko i równomiernie, nie pozostawiając zacieków lub miejsc nie zabarwionych. Dobrze jest uprzednio zwilżyć powierzchnie ogrzaną wodš, co ułatwia równomierne zabarwienie. Przekroje poprzeczne i skośne muszš być zwilżane, gdyż w przeciwnym razie wskutek wchłonięcia większej ilości wodnego roztworu barwnika wykazują zabarwienie ciemniejsze niż przekroje podłużne. Zabarwioną powierzchnię suszy się przez okres 2-3 godzin w temperaturze od 18-20'C, a następnie przeciera się suknem. Wykonuje się to w celu usunięcia osadu barwnika.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WYKOŃCZENIE PRZEZROCZYSTE


Przy stosowaniu wykończenia przezroczystego należy dobierać drewno o ładnej barwie i rysunku. Wykończenie przezroczyste stosuje się do wyrobów o dużych walorach estetycznych, przede wszystkim w meblarstwie i wykończeniu wnętrz. Drewno wykańczane przezroczystymi materiałami malarsko-lakierniczymi musi posiadać jednolite zabarwienie, osišgnięte albo drogą barwienia, albo przez oczyszczenie i wybielanie.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

PRZYGOTOWANIE DO WYKOŃCZENIA PRZEZROCZYSTEGO


Bielenie i zmywanie żywic -jeżeli wyroby wykończane sš na jasny kolor, należy usunąć plamy powstałe z przebicia klejem lub inne zanieczyszczenia i doprowadzić drewno do równomiernego zabarwienia, co uzyskuje się przez bielenie drewna. Przed bieleniem należy jeszcze usunšć żywicę (sosna), gdyż żywica występująca na powierzchni, powoduje skażenie wykończenia, jak zmatowienie politury, odpryskiwanie powłoki oraz żółknięcie farb i emalii. Żywice można wyługować 5% roztworem sody kaustycznej, terpentynš i benzyną. Po wyługowaniu należy zmydloną żywicę kilkakrotnie zmyć ciepłš wodą, lekko zakwaszoną kwasem octowym. Plamy od smaru i oliwy zmywa się benzyną. Do bielenia drewna używa się 15% roztworu wody utlenionej z dodatkiem amoniaku w takiej ilości, aby roztwór uzyskał silny zapach. Do bielenia można też stosować 6-10% roztwór kwasu szczawiowego lub mieszaninę: kwas siarkowy-20g, kwas szczawiowy 15g, nadtlenek sodu 25g, woda 1 litr. Roztwory nanosi się na powierzchnię szczotkami z trawy i zmywa się roztworem sody lub mydła, aby usunąć pozostałości substancji wybielających. Czynności te należy wykonywać w gumowych rękawiczkach.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

BARWIENIE


O ile zachodzi konieczność zmiany naturalnego koloru drewna, stosujemy barwienie drewna. Zmianę barwy można uzyskać na drodze barwienia barwnikami lub po przez działanie tzw. wytrawami, stanowiącymi sole metali, które reagują chemicznie z garbnikami i nadajš drewnu określoną barwę. Barwniki stosowane do drewna mogą być pochodzenia naturalnego lub stanowić produkty syntetyczne. Obecnie stosuje się przeważnie barwniki syntetyczne. Nazwy barwników do drewna odpowiadajš barwie drewna, które imitują np. barwnik orzechowy, mahoniowy, palisandrowy i inne. Do barwienia drewna stosuje się zazwyczaj wodne roztwory barwników, rzadziej alkoholowe. Roztwory alkoholowe stosowane sš tylko wtedy, gdy zachodzi konieczność szybkiego wysuszenia zabarwionej powierzchni lub w celu otrzymania intensywniejszych odcieni.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WYTRAWY


Powodują zmianę barwy drewna drogą reagowania chemicznie z garbnikami, sš to roztwory soli metali. Zabarwienie przez wytrawienie jest trwałe wówczas, gdy drewno zawiera dużo garbników (np. dšb, buk, orzech i inne liściaste). Dla tych gatunków wystarczy nanieść tylko raz roztwór wytrawy, jest to jednostopniowe trawienie. W stosunku do drewna ubogiego w garbniki (np. gatunki iglaste) konieczne jest stosowanie trawienia dwustopniowego, polegajšcego na wstępnym powleczeniu powierzchni drewna roztworem soli metali i substancji garbnikowej (czyli tzw. wytrawę wstępnš), a następnie roztworem soli metalu (czyli tzw. wytrawę wtórną). Ostateczna barwa ustala się w cišgu kilkunastu lub nawet 24 godzin, od chwili naniesienia wytrawy wtórnej. Wytrawy wnikają w drewno głębiej od barwników, mniej blakną i podkreślajš rysunek drewna. Odcienie wytraw sš delikatne - mniej jaskrawe. Stosuje się też odymianie drewna tj. przyciemnianie jego barwy przez działanie par amoniaku, zachodzące wskutek reakcji amoniaku z garbnikami. Przed barwieniem lub trawieniem powierzchnia drewna musi być zupełnie oczyszczona i nie może wykazywać uszkodzeń mechanicznych.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WOSKOWANIE


Należy do wykończenia matowego. Do woskowania stosuje się wosk pszczeli, roślinny lub mineralny z terpentyną lub benzyną. Mieszaninę woskową nanosi się równomiernie. Pokrytą powierzchnię pozostawia się w ciepłym pomieszczeniu (30-40'C) przez 1-2 godzin w celu lepszego wsiąkania mieszaniny w drewno, po czym naniesioną warstwę rozciera się wzdłuż włókien gąbką, czystym suchym suknem lub szczotką o krótkiej szczecinie. Po ostatecznym roztarciu warstwy suszy się powierzchnię tak długo, aż całkowicie odparują lotne składniki. Do wysuszenia benzynowo-woskowego pokrycia przy temp. 10-200 C wystarczy 2-3 godziny; terpentynowo-woskowe - schnie przy tej samej temperaturze 24 godziny.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

MATOWANIE


Do matowania używa się matyn olejowych; są to pasty, przygotowane ze spirytusowych roztworów żywic mieszanych i gęstego pokostu. Powierzchnia wyrobu musi być dobrze oszlifowana. Matynę nanosi się za pomocą szczotki, pędzla lub sukna. Kiedy matyna wyschnie wyciera się powierzchnię tamponem z końskiego włosia, po czym pokrywa się ponownie bardziej rozcieńczonym roztworem matyny oraz znów przeciera się ją tamponem z końskiego włosia. Nanoszenie matyn olejowych na powierzchnie jest dość trudne, przez co ich zastosowanie jest ograniczone.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

LASEROWANIE


Polega na pokryciu powierzchni olejem lnianym lub pokostem; bywa też ostatecznym wykończeniem wyrobu. Stosowane jest ono przeważnie do wykończenia mebli lub boazerii. Wykończenie to daje powierzchni drewna piękny, ciemny odcień i lekki matowy połysk. Wykonuje się je w sposób następujący: pokost lub olej miesza się z terpentyną (1/3 terpentyny) i w stanie gorącym nanosi się dwu lub trzykrotnie na wykończoną powierzchnię; zanim naniesie się następnš warstwę należy poprzednio dobrze wysuszyć i oszlifować powierzchnię. Ten rodzaj wykończenia nie nadaje się do dębu gdyż dębina pod działaniem zawartych w pokoście sykatyw - ciemnieje.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

WYPEŁNIANIE PORÓW (mastykowanie)


Wypełnianie porów przeprowadza się w celu zakrycia porów drewna oraz w celu zmniejszenia chłonności powierzchni drewna; pozwala to na zaoszczędzenie lakierów i politur. W tym celu używa się specjalnych gruntów, nazywanych gruntami stolarskimi lub mastykami. Mastyki sš to mieszaniny, składające się z pokostu, terpentyny, lakieru olejowego, sykatywy oraz "pumeksu". Do drewna o małych porach nie stosuje się wypełniaczy, natomiast w czasie politurowania poddaje się drobno sproszkowany pumeks lub kredę, Proces wypełniania porów przeprowadza się następująco: mastykę nanosi się równomiernie na powierzchnię wyrobu za pomocš pędzla, szmatki lub szczotki, następnie wciera się tamponem w pory drewna. Tampon należy silnie naciskać ręką. Po wypełnieniu porów usuwa się z powierzchni nadmiar gruntu, wysusza, a powierzchnię wysuszoną szlifuje się papierem ściernym nr 140-180 tak, aby grunt pozostał w porach. Należy zwrócić uwagę na wszystkie pory aby były one wypełnione. Kity - używa się ich do wyrównania pęknięć, szpar i zagłębień widocznych na powierzchni drewna. Kity, stosowane przed wykończeniem przezroczystym nie powinny zakrywać naturalnego rysunku drewna i być dobrane pod względem barwy. Kit nanosi się szpachlą, a nadmiar po przyschnięciu szlifuje się. Najczęściej stosuje się:
1)kit z rzadkiego kleju glutynowego i maczki drzewnej - do wyrobów politurowanych,
2)kit z rzadkiego glutanowego lub kazeinowego i mielonej kredy - do wyrobów malowanych,
3)kit z pokostu i mielonej kredy - pod farby i emalie olejne,
4)kit z kalafonii, wosku i ochry - do wyrobów ciesielskich.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

POLITUROWANIE


Jest rodzajem wykończenia wyrobów stolarskich najwyższej jakości. Celem politurowania jest nadanie powierzchni wyrobu trwałej gładkości i lustrzanego połysku. Podkreśla ono rysunek drewna - słoje roczne i sploty włókien. Uwidaczniajš się jednak wszystkie wady, jak plamy, rysy, nierówności; dlatego też powierzchnia, przeznaczona do politurowania , musi być przygotowana bez zarzutu. Poszczególne części wyrobu należy politurować oddzielnie. Do politurowania używa się roztworów zwanych politurami. Politura składa się z żywicy (szelaku) i rozpuszczalnika (spirytusu). Do politurowania jasnych wyrobów należy stosować szelak bielony. Szelak rozpuszcza się w alkoholu etylowym przez 10-12 godzin. Wykańczanie politurą szelakową stosuje się tylko do wyrobów, przeznaczonych do eksploatacji wewnątrz pomieszczeń. Politurowani polega na kolejnym naniesieniu na przygotowanš powierzchnie dużej ilości cienkich warstw politury. Politurowanie obejmuje przeważnie 3-4 części. Po każdej czynności konieczne jest co najmniej dwudniowe sezonowanie, aby politura mogła osąść w pory. I tak pierwsze politurowanie nazywa się gruntowaniem, następne politurowaniem, a ostatnie wypoliturowaniem. Do politurowania używa się gšbki (tzw. piłki). Jest to zwitek waty, owiniętej miękką bawełnianą tkaniną; jednak najlepiej stosować tampony z czystej delikatnej wełny, zawiniętej w miękkie, lniane płótno, gdyż wełna równomiernie wydziela politurę i nie zlepia się w kłębek. Należy mieć kilka tamponów i nie stosować tego samego - do politurowania bez oleju, czy bez pumeksu. Tampony należy przechowywać w czystym, nie rdzewiejšcym, zamkniętym naczyniu, aby nie wysychały. "Wyrobiony" tampon wydziela bardziej równomiernie politurę niż nowy. W procesie politurowania (oprócz fazy ostatniej) równocześnie z naniesieniem politury zachodzi wygładzanie poprzedniego pokrycia i wypełniania porów. W tym celu wciera się drobny proszek (pumeks) w pory. Następnie na politurowaną powierzchnię nanosi się małymi kropkami olej lniany tak, aby tampon nie stawał się lepki i lekko przesuwał się po powierzchni. Po raz pierwszy powierzchnię polituruje się 11-14% roztworem politury, posypując lekko pumaksem bez oleju. Gdy otwarte pory zostaną wypełnione i cala powierzchnia równomiernie zmatowieje, kontynuuje się politurowanie z olejem. Po pierwszym politurowaniu powierzchnia nie powinna wykazywać plam, smug, zacieków, zmętnień lub zzielenia warstwy pokrycia. Pierwszą warstwę politury po wysezonowaniu należy oszlifować. Szlifuje się klockiem, owiniętym w przetłuszczony papier ścierny nr 230 lub proszkiem pumeksem z wodą, olejem lub naftą. Szlifuje się nie tylko wzdłuż włókien lecz także ruchem kolistym i w kształcie pętli. Gdy cała powierzchnia, równomiernie zmatowieje, szlifowanie kończy się, a pył z powierzchni usuwa się miękką szczotką lub tkaniną.


Drewno-Lux linia oddzielająca porady

Porady przygotował Pan Bogdan, często nazywany przez klientów "Specjalistą".